رویش، اندیشه ریشه های من است

سكوت آدمي فقدان جهان و خداست؛
غريو را تصويركن !
عصر مرا در منحني  تازيانه به نيش خط رنج؛
هم سايه  مرا بيگانه با اميد و خدا؛
و حرمت ما را که به دينار و درم برکشيده اند و فروخته؛
تمامي‌ِ الفاظ ِ جهان را در اختيار داشتيم وآن نگفتيم که به کار آيد
چرا که تنها يک سخن،يک سخن در ميانه نبود:
آزادی!
ما نگفتيم،تو تصويرش کن!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s